پژوهشگران سوئيسي روش جديدي براي ساخت نانوذرات شيشه بوروسيليكاتي ابداع نموده‌اند. اين نانوذرات براي كاربرد در سيستم‌هاي ميكروسيالاتي، نسبت به نانوذرات پليمري يا نانوذرات شيشه‌اي سيليكاتي، در مقابل نوسانات دمايي و محيط‌هاي نامناسب شيميايي پايداري بيشتري را از خود نشان مي دهند. همچنين دامنه كاربرد اين نانوذرات قابليت توسعه به كاربردهاي نوري، الكترونيك و زيست‌پزشکي را نيز دارا مي باشد. بطور كلي، نانوذرات با توجه به بالا بودن نسبت سطح به حجم، حامل‌هاي بالقوه و بسيار قابل توجهي براي آنتي‌بيوتيك‌ها، داروها يا مواد شيميايي مورداستفاده در آزمايش‌هاي تشخيصي، دارورساني هدفمند، يا براي كاتاليزكردن واكنش‌هاي شيميايي مي‌باشند.

متاسفانه، نانوذرات زمانيكه در معرض دماهاي بالا، بعضي مواد شيميايي، يا حتي آب يون‌زدايي‌شده قرار مي‌گيرند، يا متلاشي شده و يا به يكديگر مي پيوندند و بنابراين كاربردهاي آنها محدود شده است. با استفاده از شيشه بوروسيليكاتي (پيركس) به جاي شيشه سيليكاتي يا پليمرها، مي‌توان به اين محدوديت‌ها غلبه كرد؛ ولي ساخت اين نانوذرات به علت ناپايداري مواد اوليه اكسيد بور، تاكنون ممكن نبوده است. گروهي از پژوهشگران EPFL، به راهنمايي پروفسور مارتين گيجز، روش جديدي براي ساخت و تعيين مشخصات نانوذرات شيشه بوروسيليكاتي توسعه داده‌اند. علاوه بر كاربردهاي زيست‌پزشكي، نانوذرات جديد مي‌توانند در توليد افزاره‌هاي باندگپ نوري با کنتراست نوري بالا، عوامل کنتراست براي ميكروسكوپ مافوق‌صوت يا فيلتراسيون شيميايي توسط غشاء‌ها نيز داراي كاربرد باشند. اين محققان نتايج خود را در مجله Nature Nanotechnology منتشر کرده‌اند. منبع:سایت ستاد توسعه فناوری نانو